Sahada yıllarını geçirmiş, tozunu yutmuş, soyunma odasının o ağır havasını solumuş biri olarak; 2026 Dünya Kupası’ndaki tabloya baktığımda gördüğüm tek şey “organizasyonsuz bir yetenek israfı”dır. Bizim dönemimizde futbol, bugünkü kadar “pazarlama” odaklı değil, “ter ve disiplin” odaklıydı.

Milli Takım’ın bu turnuvadaki başarısızlığını şu üç temel eksene oturtuyorum:

1. “Yıldız Oyuncu” Sendromu
Bugünkü kadro, kağıt üzerinde Avrupa’nın dev liglerinde oynayan isimlerden kurulu. Ancak futbol bireysel bir spor değildir. Takım, sahadaki 11 kişiden daha büyük bir yapıya dönüşemedi. Herkes kendi “öne çıkma” anını kovalarken, takımın temel ihtiyacı olan pas trafiği ve yardımlaşma ikinci planda kaldı.

2. Taktiksel Esneklik Yoksunluğu
Teknik direktör koltuğunda oturan isimlerin, oyun sıkıştığında B planı üretmekte bu kadar çaresiz kalması kabul edilemez. Bir maçta rakip sizi çözdüğünde, sahadaki oyuncu grubunun kendi içinde bir çözüm üretebilecek “oyun zekasına” sahip olması gerekir. Sahada sorumluluk alacak, oyunu yönetecek bir “lider” eksikliği, Milli Takım’ın en büyük yarasıydı.

3. “Duygusal Futbol” Tuzağı
Bizim futbol kültürümüzün en büyük hatası, rasyonel kararlar yerine duygularla oynamaktır. Turnuva boyunca verilen demeçler, taraftar baskısıyla yapılan kadro tercihleri ve “tarih yazacağız” söylemleri, sahadaki soğukkanlılığı yok etti. Futbol, sadece yürekle değil, akılla ve sistemle oynanır.

Son Söz: Öze Dönüş Şart
Milli Takım, bir reklam yüzü değil, bir ülkenin futbol vizyonunun aynasıdır. Bugün yaşanan başarısızlık sadece Montella’nın veya birkaç oyuncunun değil; altyapıdan yönetime kadar tüm futbol sistemimizin iflasıdır. Eğer sistemli bir oyun kurmayı öğrenemezsek, daha çok turnuva izlerken “bizimkiler neden böyle oynuyor” diye hayıflanırız.

Sahadan gelmiş bir kardeşiniz olarak söylüyorum; acı reçete bellidir: Slogan değil, sistem.